Een stem uit het verleden

In deze tijd van het jaar, waarin het overlijden van Alberto weer extra beladen en dichtbij is, ben ik altijd wat nostalgischer dan anders. Ik besloot de dvd van de afscheidsdienst op te zoeken. Ik had hem al jaren niet bekeken en ik vroeg me af hoe de dienst ook alweer was gegaan. Wat je klasgenoten over je gezegd hadden, en welke muziek ze voor je hadden uitgekozen. Een van de sprekers was je mentor. Tenminste, ik denk dat ze je mentor was. Naast mentor of leerkracht was ze ook de moeder van een van je klasgenoten. Je was op zondagavond nog bij haar thuis geweest. Ze sprak zo mooi over je. Ze kende je nog maar net. Maar wat een treffende woorden. Wat me het meest raakte was haar stem. Wat een prachtige stem had deze vrouw. Warm en liefdevol. Ik wilde weten wie ze was. Maar, dit was onbegonnen werk. Google kon me hier niet bij helpen. Dagen en weken gingen voorbij. Zo ook je sterfdag. Het nostalgische gevoel verdween weer in een doosje. Het doosje op slot, en terug in de kast. Het zat er weer op, tot volgend jaar. Ook mijn zoektocht naar deze stem verdween, samen met het nostalgische gevoel. Tot 6 oktober. We hebben studiedag. Ik loop het lokaal binnen en blijf verstijfd staan. Daar sta je dan, onbekende vrouw, met je mooie stem. Ik sta vastgenageld aan de grond. Je praat met een collega, en je stem bevestigt dat jij het bent. Trillend loop ik naar je toe. Ik moet het zeker weten. Zonder enige vorm van introductie kijk ik je aan en vraag ik je: 'heb jij op het Eckart gewerkt?' Ja, zeg je. "Ik ben de zus van Alberto" zeg ik plompverloren. Ik ga er vanuit dat je hem niet vergeten bent, niemand vergeet jou, toch? Ze knikt, ze weet het nog. Ze is je niet vergeten. Ik begin te huilen, zij ook. Daar staan we dan. Ik heb je overvallen, dat snap ik. We hebben het er later nog eens over, ik ga je namelijk nog vaker zien dit schooljaar. Maar wat het belangrijkste is, ik heb je gevonden. De stem uit het verleden. Je bent heden geworden.