Brief aan de hemel 2016

Al zou ik vandaag willen vergeten. Facebook zorgt er wel voor dat ik me het herinner. Ik zit in de woonkamer en kijk T.V. M.T.V om precies te zijn (kan ook TMF zijn geweest). Britney Spears heeft een nieuw nummer uitgebracht. Hardop merk ik dit op. Maar terwijl ik de woorden nog maar net heb uitgesproken, besef ik dat ik alleen in de kamer zit. En dat de kamer altijd leeg zal blijven. Je had een aparte muzieksmaak. Het nummer heet Lucky. Ironisch genoeg gaat het over iemand die alles lijkt te hebben, maar toch ongelukkig is. Zoals jij. Alberto 19-09-2000 ~ 19-09-2016 https://www.youtube.com/watch?v=4vvBAONkYwI

Brief aan de hemel 2015

Hallo broertje, Ik was je niet vergeten hoor, afgelopen zaterdag. Ik was aan doen wat ik je beloofd had. Verder gaan met mijn leven. Genieten, samen met lieve vrienden. Ik heb wel aan je gedacht hoor. Maar, dat is niks nieuws. Dat doe ik elke dag. En ja, in deze tijd van het jaar nét ietsjes meer. Maar dat gaat voor mij niet meer gepaard met een datum. Een gedachte die ik momenteel niet uit mijn hoofd kan zetten, is dat de dag waarop je langer weg bent, dan dat je hier (lijfelijk) bent geweest, steeds dichter bij komt. Hoe vreemd is dat? En hoe vreemd is het, dat ik het uitreken. Tussen 14 december 1982 en 19 september 2000 zitten: 6.489 dagen. Dat is 927 weken. Dat is 213,17 maanden. Dat is 17,77 jaar. 6.489 dagen, 927 weken,213,23 maanden, 17,77 jaar na 19 september 2000 is op 26 juni 2018. Dat is nog echt ver! Maar ook zo dichtbij. En dan? Ik weet het wel hoor, wat er gaat gebeuren op 26 juni 2018. Helemaal niks. Zo ook niet op 27 juni 2018. Je bent voor eeuwig, altijd, ontelbaar, tot in het einde der dagen in mijn gedachten. Daar kan een datum niks aan veranderen. Voor vandaag, in het heden is het 15 jaar. 15 jaar zonder jou. Bedankt voor de 17,77 prachtige jaren. Ik mis je. Lieve Inge Wijnja-Bruijnaers, Anton Vandermeer, Michel Zewald, Rob (Wilma, zonder facebook) en Jan (zonder Facebook) bedankt dat ik met jullie zaterdag een fijne dag mocht doormaken. Dat ik afgelopen zaterdag gewoon door kon gaan met leven, zoals Alberto dat wilde. Dat ik zaterdag met jullie heb mogen proosten op de gezelligheid, heb mogen proosten op het leven. Alberto 19-09-2000 - 19-09-2015

Een rok voor Eva

Project 'schotse' rok met een ander motiefje.

Ik heb nog stof over voor een leuk gilletje. 

Dingen die fijn zijn

Een molen die draait.

Een vrolijk lied op de radio.

Schone lakens.

Na een dag werken je schoenen uittrekken.

De 1e keer zonder jas op de fiets.

Tranen van het lachen.

Lachende mensen op de fiets. 

Mammie genoemd worden.

Een kinderhand in de mijne.

Naar het toilet gaan.

Je bh uittrekken.

Een lekker toetje.

Een mooi getal op de weegschaal.

Een fijne droom.

Geld vinden op straat.

Mazzel hebben bij het afrekenen.

Een zwerm zwaluwen boven de snelweg.

Een onverwachte kaart.

Een leuke serie op tv.

Een kindertekening.

Uitslapen.

Dansen.

Een oude bekende tegenkomen.

Vakantie.

Binnen zitten als het heel hard regent.

Kerst.

Een compliment krijgen.

Bij de kapper zitten.

Die haar op je kin eruit trekken.

Een puist uitknijpen.

Een kus.

Liefhebben.

Liefontvangen.

Een massage.

Een glas cola als het heel warm is.

Een zwem/gymtas voor Fabian

En ook Fabian kon niet achterblijven.

Een zwem/gymtas voor Eva

Eva wilde ook wel een tas met van die touwtjes. Want de andere meisjes hebben dat ook.

Op het stoffenspektakel kocht ik dit geplastificeerde katoen, et voila.

 

Een stem uit het verleden

In deze tijd van het jaar, waarin het overlijden van Alberto weer extra beladen en dichtbij is, ben ik altijd wat nostalgischer dan anders. Ik besloot de dvd van de afscheidsdienst op te zoeken. Ik had hem al jaren niet bekeken en ik vroeg me af hoe de dienst ook alweer was gegaan. Wat je klasgenoten over je gezegd hadden, en welke muziek ze voor je hadden uitgekozen. Een van de sprekers was je mentor. Tenminste, ik denk dat ze je mentor was. Naast mentor of leerkracht was ze ook de moeder van een van je klasgenoten. Je was op zondagavond nog bij haar thuis geweest. Ze sprak zo mooi over je. Ze kende je nog maar net. Maar wat een treffende woorden. Wat me het meest raakte was haar stem. Wat een prachtige stem had deze vrouw. Warm en liefdevol. Ik wilde weten wie ze was. Maar, dit was onbegonnen werk. Google kon me hier niet bij helpen. Dagen en weken gingen voorbij. Zo ook je sterfdag. Het nostalgische gevoel verdween weer in een doosje. Het doosje op slot, en terug in de kast. Het zat er weer op, tot volgend jaar. Ook mijn zoektocht naar deze stem verdween, samen met het nostalgische gevoel. Tot 6 oktober. We hebben studiedag. Ik loop het lokaal binnen en blijf verstijfd staan. Daar sta je dan, onbekende vrouw, met je mooie stem. Ik sta vastgenageld aan de grond. Je praat met een collega, en je stem bevestigt dat jij het bent. Trillend loop ik naar je toe. Ik moet het zeker weten. Zonder enige vorm van introductie kijk ik je aan en vraag ik je: 'heb jij op het Eckart gewerkt?' Ja, zeg je. "Ik ben de zus van Alberto" zeg ik plompverloren. Ik ga er vanuit dat je hem niet vergeten bent, niemand vergeet jou, toch? Ze knikt, ze weet het nog. Ze is je niet vergeten. Ik begin te huilen, zij ook. Daar staan we dan. Ik heb je overvallen, dat snap ik. We hebben het er later nog eens over, ik ga je namelijk nog vaker zien dit schooljaar. Maar wat het belangrijkste is, ik heb je gevonden. De stem uit het verleden. Je bent heden geworden.